Bear Grylls? Nie, Les Stroud

Odpowiedź jest prosta. Być może w jego sytuacji ja również bym się sprzedał. Choć wolałbym jak Les Stoud. Kanadyjczyk, stosunkowo mało w Europie popularny. W Kanadzie trochę z tym lepiej, ale na status gwiazdy nie zasługuje na pewno.

Niespecjalnie piękny, łysiejący, czasami wręcz niedbały. Bardzo mało dynamiczny – robi dokładnie tylko to, co musi. Trzyma się założenia, że powinien przetrwać tydzień – w kanadyjskiej puszczy, na pustyni w Australii albo bezludnej wyspie, gdzieś na Oceanii. Jedyny bonus, jaki sobie daje, to z pozoru bezwartościowe klamoty i dobry nóż. Zapewne w życiu nie wszedł na Mount Everest, ani nie latał u szczytu toposfery balonem... Dlatego więc żaden kamerzysta nie palił się do filmowania faceta po pięćdziesiątce.

Ale gdybym miał z kimś iść przez mokradła, to na pewno z nim, bo za tamtym angielskim komandosem, nie zdążę na pewno. Les Stroud ma czas. Nie trzeba gonić, jak przez miasto. Warto zapalić ogień, poszukać jakiegoś schronienia, poszukać czegoś do jedzenia, mogą też być robaki. Rozejrzeć się, zastanowić. Skoro wokół mam bezkres i bezludzie, to nic nie pogania.

Wiele lat temu na innestany.pl napisałem felieton o filmie „Ostatni traper”. Naiwnie chcę wierzyć, że i Les Stroud zna ten paradokument.