Camino tinto - dzień 15

*

Dzień 15

Boadilla del Camino - Carrion de los Condes

14października 2008, wtorek.

Droga do Carrion de los Condes - ponad 25 kilometrów. Szybkich, bo muchy gonią.

O jakiej ty rzece Serafin gadasz? Za twoim murem jest coś w stylu klasycznego polskiego rowu melioracyjnego. Coś ci nakłamali z tymi wężami. Może to wąż rowowy był raczej?

Po zamknięciu na zatrzask drzwi schroniska czujemy się ostatecznie przez Serafina pożegnani. Gdybyśmy teraz przypomnieli sobie o czymkolwiek, jakimś ciuchu, ręczniku - musielibyśmy pokonywać mur, tak jak ten gad, strażnik butów.

Mgła. Dopiero po jakimś czasie odkrywamy, że przemy nad prawdziwym, szerokim kanałem. To już coś zdecydowanie nadającego się do zahaczenia wiosłem, jak prawdziwa rzeka - tutejsze węże muszą być grube jak męskie ramię!

Takie mleko, że nie da się docenić w pełni widowiskowej zlewni Canal de Castilla z XVIII wieku. Akurat doganialiśmy Diallów, więc chwilę wspólnie zadziwiliśmy się nad tak rzadką, ogromną ilością wody w jednym miejscu na hiszpańskiej ziemi i zarazem pospieszną budową muru wokół domu położonego najbliżej. Jego właściciel z takiego sąsiedztwa wyraźnie nie był zadowolony i wolał się odseparować. Dziwne. Może bał się tutejszych węży?

Każdy ma swój świat, swoje Camino de Santiago, swój czas, swoje tempo - więc długo z Ibrahimą i Bernadette nie szliśmy.

We Fromiście jesteśmy sami. Dosłownie, bo puste i senne to miasteczko. Na rynku kran z wodą potable. Źródło owo wybudował tutejszy Rotary Club, o czym nie omieszkał przypomnieć na okolicznościowej tabliczce: - Daliśmy wam wodę, jesteśmy jak Pan Bóg. On dał światło i powietrze, my dorzuciliśmy resztę. Jakby co, to pamiętajcie o tym.

Gdy Zając kupował kartki pocztowe w jakimś sklepiku, ja rzuciłem się do kijków, których stał tam cały kosz. Nawet były takie przypominające kijki do nordic walking z racji uchwytów na ręce. Ale reszta konstrukcji plastikowo-delikatna. Gdzie im tam do Antonowych! Jakiś roztrzęsiony amortyzator, czyli sprężyna w tulei - coś co musi się zepsuć. Po co to?

- To jakieś kompletne gówno - orzekłem głośno. Pani ekspedientka na szczęście nie zrozumiała, nie wyczuła intonacji, intencji, niczego. Chyba nawet przez chwilę myślała, że toto kupię. Że gówno, znaczy: dobre.