Noc świętojańska
Dla Słowian i Bałtów nie było radośniejszego święta. Zwłaszcza dla kobiet, które tej nocy pozwalały sobie na więcej... Zmieniać, wybierać, przebierać i rozbierać. Kościelne zakazy tej nocy nie działały...
Noc Kupały - etymologia tego imienia według źródeł staroruskich i bułgarskich, wywodzi się z obrzędowej pierwszej w roku kąpieli w rzece. Fakt ten znany był średniowiecznym przedstawicielom Kościoła katolickiego, który próbował łączyć noc Kupały z symbolicznym pierwszym chrztem Jana Chrziciciela przez zanurzenie. Na Litwie, Łotwie i w Estonii określana jest Janu - Jāņi, Jāņu Nakts i Līgo.
autor: Radek Rzeszotek
Noc Kupały kłuła w oczy kler od chwili, gdy pojawił się na ziemiach słowiańskich i rodzimych terenach Bałtów (dzisiejsza Litwa, Łotwa i Estonia). Świętowanie z okazji przesilenia i najdłuższego dnia w roku było bowiem w słowiańskiej obyczajowości tak głęboko zakorzenione, że nowa religia nigdy nie zdołała wyprzeć nocy świętojańskiej z kalendarza ludowych zabaw. Potępiali ją zarówno księża katoliccy, jak i prawosławni popi. W chrześcijańskim pojęciu swawola, taniec, radość i wszelkie rozrywki cielesne były ucieleśnieniem działalności szatana.
Marcin z Urzędowa, polski botanik, zielarz i absolwent Akademii Krakowskiej w 1562 roku o nocy św. Jana pisał tak: [...] „tam też w nocy ognie paliły, tańcowały, śpiewały, diabłu cześć a modłę czyniąc. Tego obyczaju pogańskiego do tych czasów nie chcą opuszczać niewiasty". Noc Kupały w Czarnolesie obserwował również Jan Kochanowski - napisał przecież „Pieśń Świętojańską o sobótce".
Obrzędów związanych z nocą świętojańską u Słowian było mnóstwo. Od puszczenia wianków (dla panny miało znaczenie czy wianek z płonącą świecą zatonie, utkwi w sitowiu czy też zostanie wyłowiony przez kawalera), po rytualne palenie ziół, nierzadko wywołujących stany euforyczne. W tej czy innej postaci świętowano noc świętojańską w zasadzie w całej Europie. Słynne poszukiwanie kwiatu paproci w lesie ogarniętym nocą, znane jest nie tylko na polskich ziemiach. Tę okazję do miłosnych schadzek wykorzystywali także kochankowie we Francji, Niemczech, Czechach, na Węgrzech - i oczywiście na ziemiach słowiańskich.
Etnolodzy są zgodni - za pogańskim obyczajem świętojańskim krył się silny popęd seksualny. Ciepłe czerwcowe noce były przecież idealne dla miłości. Nie przypadkowo noc Kupały nazywano nocą zakochanych... W krajach bałtyckich, zwłaszcza na Łotwie i w Estonii, noc świętojańską nazywa się "nocą miłości".
czytaj więcej:
12
kategorie:
Litwa etno 
Nikomu nie udało się ich policzyć. Jedni mówią o 300 tysiącach, inni o milionie.
Rozrzuceni są po całym świecie. W Trokach na Litwie Karaimi żyją jak pączki w maśle
Stoją tu Leniny z całej Litwy. Lenin z Wilna, Lenin z Kowna, Lenin z Kłajpedy...
Kordegardy i antykamery Pałacu Wielkich Książąt Litewskich pachną nowością. I czymś jeszcze.
Zamek w Trokach
Zamek nigdy nie został dobyty przez Krzyżaków lub Moskali. Zdobył Troki tylko...
Park Przygody w Druskiennikach
Pół kilometrowy lot na linie nad Niemnem z każdego wyzwala okrzyk człowieka pierwotnego
Areszt KGB, Wilno
Klucząc po litewskich szlakach trudno nie trafić do radzieckiego kryminału
Aquapark Druskienniki
Największy i serwujący najsilniejsze doznania aquapark w tej części Europy
