Camino de Santiago

Spotykamy Antona, którego nie widzieliśmy w Atapuerca. Na trasie nie spotkaliśmy też albergue, więc nie wiemy, gdzie spał. Może wyczaił jakiś hotel? Pogodny jak zawsze, macha wymownie kijkami w naszą stronę. Zamieniamy kilka słów, poznajemy go z Michałem i Sylwią. Po chwili nadziewamy się na Włochów.

- Hola! hola!

Przemyka Monte. Znowu pozdrowienia gorące.

- O, Kristin!

- Hello, Scott!

- Jesteście od dwóch godzin w Burgos i znacie całe miasto? - żartuje Michał, gdy pokazujemy prawie równocześnie w lewo i prawo, objaśniając kto jest kim.

W ramach kultywowania peregrinowania swego kupiłem znaczek z żółtą strzałką wpinany w ciuch. 2,5 euro na tak zbożny cel wydać można. Michał natychmiast zauważył, że to jak znak sekty jakiejś albo coś z Matrixa. Też tak do tego symbolu Camino podchodziłem już w Polsce. Nie wiem, o co chodzi, ale mam podążać za zółtymi strzałkami. Więc idę. Trzeba tylko cholernego uporu. Jakiegoś ukierunkowania, czegoś w głowie. Bo wytrzymałość nie jest najwyraźniej problemem - narasta sama.

W tej strzałce jest coś ważnego. Jakbym nosząc ją był naznaczony. Jakbym był posłany. Przez kogo? Dokąd? Po co? Nie wiem. Naprawdę, nie wiem czemu to robię. I dlaczego idziemy z Kasią w nieznane.

Michał i Sylwia zapewniają, że ten odjazd rozumieją. Opowiadali o nas swoim hiszpańskim znajomym. Podobno wszyscy w Hiszpanii pozytywnie reagują na samo hasło: Camino. Hiszpanie dzielą się na tych, którzy tędy szli oraz tych, którzy bardzo by chcieli tego doświadczyć i planują taką wyprawę. Najczęściej rozkładają trasę na etapy i pokonują ją w ciągu kilku lat, po dwieście kilometrów, co kolejne wakacje.

- Przejście całości za jednym zamachem wzbudza tu duży szacun - zapewnia Michał podnosząc w górę kufel z piwem. - Pijemy za szczęśliwą drogę. Waszą Drogę!

Zastanawiamy się z Zajem, jak oni wrócą do Madrytu. Przecież wszyscy ciągniemy alk równo.

- Chodzę ciągle prosto - zrywając się prezentuje Michał. - Więc jechać będę też. Gdzie tu problem? Przecież wam mówię, że to wolny kraj. Dlatego chcę tu mieszkać.

W schronisku mamy jeden boks z Diallami. Gdy wracamy z miasta, oni już gotowi do snu. Jadalnia supernowoczesna, ale kucharzenia z prawdziwego zdarzenia nie da się tu uprawiać. Królują mikrofalówki i szafy wypluwające batony. Gdyby nie nasza grzałka, nawet wieczorną herbatę pilibyśmy z automatu. Fuuuj!