Złotoria powódź 2010 - relacja

Kilkaset osób w tym czasie budowało już solidny wał. Po kilku godzinach stanęła konstrukcja, której nie powstydziliby się zawodowi strażacy.

- W środku mocne, twardo ułożone, worki z piaskiem, obłożone dokładnie folią - wyjaśnia społeczny brygadzista Henryk Duszyński, który skutecznie kierował pracami na swoim odcinku. Wszyscy go słuchali. Wiedział co robić, spokojne miał oczy. - Folia ważna, żeby nie przeciekło... Nie będą nam potem ględzić, że nasz wał jak galareta. Na to warstwa piachu, na wzmocnienie.

Z sąsiedniego Kaszczorka, gdzie również trwała walka z żywiołem, wysyłano szpiegów na rowerach. Podjeżdżali i przypatrywali się jak potomkowie flisaków ze Złotorii konstruują zaporę przeciwpowodziową. W Kaszczorku bowiem nie udało się obronić pierwszej linii - na zakręcie pod skarpą. Woda przedostała się przez nią stosunkowo szybko...

- Wał do dupy... - skomentował ktoś z boku.

Zanim zapadł zmrok, wał w Złotorii czekał na cios fali uderzeniowej. W mediach podawano komunikaty o wielkości zrzutów na tamie we Włocławku. Kulminacja przyjść miała około północy.

I przyszła. Przegrała. Nie dotarła do wału.