Katastrofa Tu-154M

- Przy lądowaniu na dwie radiolatarnie NDB zawsze wychodzi się lekko z boku pasa. Niedawno to przećwiczyłem na lotnisku w Katowicach. Mimo dobrej pogody postanowiłem opierać się na przyrządach. Też musiałem robić korektę w lewo. Oni, tam nad Smoleńskiem, byli w podobnej sytuacji.

Rozmówca zwinki od kilkunastu lat lata w barwach różnych przewoźników. Woli nie ujawniać nazwiska, bowiem w jego firmie, tak jak w LOT, wydano pilotom zakaz wypowiadania się na temat katastrofy Tu-154M.

- Dla nas, pilotów cywilnych, NDB to po prostu staroć. Takiego sprzętu używa się jeszcze na nielicznych mniejszych lotniskach. Obowiązuje powszechnie system ILS umożliwiający lądowanie w trudnych warunkach. Ale tego w Smoleńsku nie mają.

Sprawa pierwsza - lotnisko. Pilotowi wystarczy rzut oka na obraz z google earth, by orzec krótko - szrot.

- Na takich szrotach poważnymi samolotami się raczej nie siada, chyba, że absolutnie awaryjnie. No, ale awaryjnie to można spróbować też na autostradzie. A tu widzimy coś w tym stylu... Mówi się, że minima pogodowe dla tego obiektu to 1800 metrów widoczności poziomej i 120 pionowej. Ta druga wartość jest, moim zdaniem, przesadzona. W naszej części Europy przyjęto by przynajmniej 200 metrów. To znaczy, że podstawa chmur musi być nie niżej niż 200 metrów, by w ogóle można tam było lądować. Długość pasa - 2500 metrów - jest skromna, ale to nie największy problem. W naszym środowisku mówi się, że na lotnisku tym brakuje świateł krawędziowych pasa. Jeśli to prawda, to... ich szanse były naprawdę minimalne.

Inny pilot, który latał przed laty Tu-154 podkreśla, że lotnisk nie wolno winić za niedomagania sprzętowe.

- Przed startem pilot doskonale zna parametry lotniska, do którego zmierza. Zna też sytuację pogodową tam panującą. Startując do takiego lotu musiał wiedzieć, że czeka go najpewniej dramatyczna przygoda. Na to lotnisko w tych warunkach zwyczajnie nie powinno się lecieć. W grę wchodziło od razu lotnisko zapasowe. Dziwne, że do tej pory mało się o nim mówi. Słyszałem nawet plotkę, że w rzeczywistości nie zakładano lotu w inne miejsce, czyli lotniska zapasowego nie było. To się nie mieści w głowie! Takich rzeczy w komunikacyjnym lotnictwie zwyczajnie nie ma. Bo to święta zasada.

Dla wyjaśnienia. Przed każdym lotem pasażerskim startujący samolot ma wyznaczone lotnisko zapasowe, gdyby na docelowym nie udało się wylądować. Pod tak zaplanowaną trasę samolot jest tankowany. Ma paliwa na lot do miejsca przeznaczenia, dwie próby podejścia do lądowania, przelot nad lotnisko zapasowe i dodatkowo półgodzinne kołowanie nad nim. To zasady lotnictwa cywilnego. Nasi rozmówcy za każdym razem to podkreślają. Wojsko, ich zdaniem, może się rządzić zupełnie innymi prawami. Dowodem jest chociażby fakt, że lot ten nie był ubezpieczony, jak każdy lot cywilny.