Camino tinto - dzień 6

- Hola, bonjour! - Ibrahima pędzi przodem, kijki aż trzeszczą. Bernadette chichocząc lekko z tyłu.

My jemy. Właśnie przechodzimy do tuńczyka, gdy nagle... nie do wiary! - nadchodzi Harrison Ford! Jak ten człowiek tu dotarł o tej godzinie? Spał przecież najpewniej w Estelli, czyli ponad dziewięć kilometrów wcześniej niż my! Tymczasem już tu jest.

- Bonjour, hola!

Pozdrawiam gorąco, a ten lekko zbacza z kursu i mi tu kijaszkiem trekkingowym puka w puszeczkę San Miguela.

- Zbyt wcześnie na piwo, zaśniesz - Harrison Ford, jak to Harrison Ford mówi po angielsku.

Prorok. Za dychę. Trochę mnie obraża znowu.

I teraz dopiero wielkie wejście na scenę. Pochylona sylwetka. Spokojny, potoczysty krok. Pochwała kulistości. Anton! Idzie nasz ulubiony Niemiec. Złoty chłop, który o świcie podczas szybkiego, darowanego przez parafię Villamayor śniadania, (w którym brał udział również Legia, ale z nim akurat rozmowy nie było) powiedział, że mu przykro z powodu swojego chrapania.

- Jakie chrapanie, Anton? Te wzdychania? Wyluzuj!

- Mów do niego po angielsku, po polsku nie rozumie - zauważyła trzeźwo Kasia.

- Jak, nie rozumie? Zrozumiał przecież...

I teraz właśnie zjawia się, gdy my rozpijamy trzecie piwko i kończymy bagiety z serkiem topionym.

Czyżbyśmy wszyscy, choć na razie porozrzucani co kilka kilometrów po drodze, zamierzali zanocować dziś we Vianie? Spotkamy się więc w kiblu? I pod prysznicami? W kuchni? Będziemy jak starzy znajomi?

Sansol i Torres del Rio. Trafiamy między te miejscowości po dwunastej. Właśnie tamtejsze kościoły prześcigają się w dzwonieniu. Zawody, który głośniej, dźwięczniej, melodyjniej.

A my akurat pokonujemy głęboki wąwóz między nimi. Najlepsza sala koncertowa. Pełnia ogłuszających dźwięków na tle błękitnego nieba. Te miasta chyba kochają się i nienawidzą zarazem. Od setek lat gadają do siebie, mruczą, wrzeszczą, szczekają.

Wspaniałe widoki, duże podejścia. Robię filmik aparatem. Tytuł roboczy: "Od Zająca, do Zająca". Okręcam się wolno wokół własnej osi, więc trafiam na główną bohaterkę ponownie. Kasia wyszła dobrze, a góry nieszczególnie, bo obraz jest spłaszczony i nie oddaje ich wysokości.

But na kamieniu daje do myślenia. Czy faktycznie właśnie tu rozpadł się komuś trzewik i postanowił go porzucić? A jeśli tak, to czemu nie zostawił obu? Przecież jeden cały but mu na nic... Chyba, że zrobił z niego bukłak na wodę.

But to but, ale ogromny zielony wazon stojący na tym pustkowiu - to dopiero zagadka! Niezły koan ktoś zadał peregrinos: "Milion kroków do Santiago, a zielony wazon stoi".

Lawina myśli. Co zawiera święta amfora? Czas i przestrzeń zaklęte w szkle malowanym? Ale dlaczego akurat na zielono?

Obchodzę uważnie wazon, poprawiam delikatnie, sprawdzam czy silnie stoi i ruszam dalej. Rytualik? Wszystko może mieć znaczenie, wystarczy je tylko nadać, a potem zabawę powtarzać konsekwentnie przez kilkaset lat.

Teraz my wyprzedzamy ich. Robi się naprawdę pięknie. To są góry idealne. Arriba, abajo, - idziemy jak po sinusoidzie. Wszystko w zieleni sięgającej do pasa. Wokół raz winnice, a za chwilę jakieś rodzaje kosodrzewin. Skaliste ścieżki momentami jak w Tatrach.

- Trochę jakbyśmy szli żółtym szlakiem na Granaty znad Czarnego Stawu - próbuję się przemądrzać.

- Albo raczej czarnym skrótem do schroniska w Pięciu Stawach - błyskawicznie reaguje Zając.

Jednak te góry są o wiele niższe od naszych Tatr. I, szczerze mówiąc, daleko im do nich. Jednak to już jest to, co lubimy. Czujemy się świetnie. Ogromna, pozytywna energia. Plecaki nie ciążą. Nauczyliśmy się o nich zapominać. Przy silnie ściśniętym pasie biodrowym wystarczy pomyśleć, że natura pokarała garbem. A co to, garbaci nie chodzą po górach?

Schodzimy się wreszcie razem. Nie ma, co prawda, Antona, ale jest Anabel, która przemknęła nam pozytywnie w Roncesvalles. Spała obok Kasi i o świcie wypytywała jak, zdaniem Zaja, powinna się ubrać.