Szlak Camino de Santiago

Do sklepu na zakupy ostatecznie poszedłem sam. Wino Monteviejo Tinto - litrowe (tym razem z zakrętką), produkty do spaghetti i coś na śniadanie.

Jakoś tak wszystkim w albergue udało się o tej samej porze zasiąść do stołów. Jest wesoło, sypią się kawały. Nie wszystkie zrozumiałe, ale bez wątpienia, a może właśnie dlatego, naprawdę śmieszne. Co chwilę wychodzimy zajarać na zewnątrz. Przynajmniej połowa tutejszych peregrinos pali fajki. Najlepiej gada się z Josephem. To ten nasz wesołek, w czerwonej kurtce, który pchał się do wszystkich zdjęć na przełęczy.

Nie kryje, że idzie dość wolno. Do tego późno wstaje. Dlatego pewnie zostanie gdzieś z tyłu. Jest dokładnie wyluzowany. Dużo pali. Gada tylko po angielsku.

- Jak to Austriak na Camino! - żartuje.

Gra w zespole rockowym kawałki Led Zeppelin i Deep Purple. Twierdzi, że w całej Austrii, a już w jego rodzinnym Linz szczególnie, muzyka żywa zdycha, by nie powiedzieć, że ostatecznie skonała.

- Nikt nie chce chodzić na koncerty, wszyscy słuchają tylko płyt. Ten świat schodzi na psy - wciska nam słuchawki odtwarzacza w momencie, gdy solówkę na bębnach wyczadza John Bonham. A może to sam Joseph? Nie zdążyliśmy tego ustalić.

- Idę na Camino, bo może mi Santiago wskaże żonę - zmienia temat, bo zbyt ich dużo do przegadania, szkoda na muzyce utknąć, a jutro wieczorem możemy się przecież już nie spotkać. About freedom? Dobra, gadamy o wolności!

- Chcę zabrać wolność stąd i przenieść tam.

- Do Linz?

- Właśnie.

- I zaczną słuchać?

- Zaczną grać! Sami chwycą za instrumenty, jak poczują choć trochę wolności!

Joseph też nas polubił. Byliśmy tymi, którzy błyskawicznie zareagowali na jego "spasiba" - słowo, którego nauczył się i używał jak papierka lakmusowego do wykrywania pokrewnych dusz.

- Ty gawarisz pa ruskij?

- No, no! - odpowiada po angielsku, ale zaraz próbuje przejść na grząski dla niego, ale podniecający rosyjski:

- Niet. Gawariu tolko spasiba! Uf!

Dobrze się z nim pije vino tinto i pali skręciki. Stary znajomy, odjechany we właściwą stronę. Oby któregoś dnia dane mu było zamienić się w Johna Bonhama i poczuć jego najlepszą solówkę tak w pełni od środka.

On pije z gwinta nasze wino, my jego. I to wyjątkowo, jak na warunki Camino, drogie, bo za 10 euro. Ale różnicy specjalnej nie widzimy. On zresztą też nie widzi. W tym kraju naprawdę nie ma złych, ani dobrych win. Tinto to tinto.

Impreza rozkręca się na maksa. Antonio, chłopak robiący za tłumacza, bo najlepszy z Hiszpanów w angielskim, już wchodzi na orbitę i zaczyna długi toast wymachując butelką, gdy nagle międzynarodowa nauczycielka, pociągając winiacho z gwinta, spogląda przypadkowo na zegarek.

Dwudziesta druga trzydzieści!

Na całym świecie godzina, która zwiastuje przystąpienie do tej najwłaściwszej fazy imprezy: No, teraz się dopiero zacznie!

A tu? Wszyscy spojrzeliśmy po sobie. Sorry, czas spać. Dopijać wino, gasić fajki. Szybkie mycie zębów. Dziesięć minut później w albergue panuje absolutna cisza. Choć nie, ktoś tam w rogu cicho chrapie.