Workuta i jej puste pasiołki
Wymarłe dzielnice, zerwane drogi, dziurawy most i kilkadziesiąt opuszczonych kopalń. A za miastem cmentarze, choć grobów tam nie przybywa.
- Do Wokruty nie prowadzi żadna droga, dostać tam się można wyłącznie koleją lub samolotem
- Założona została w latach 30-tych XXwieku po odkryciu bogatych złóż węgla kamiennego
- Do lat 50-tych przesiedlani tu byli zesłańcy, także z Polski
- Workuta jest najdalej na północny wschód położonym miastem Europy
autor: Radek Rzeszotek
To nie koniec świata, a środek tundry. Tutejszym wiatrom opór stawiają tylko domy, a w zasadzie ich mieszkańcy. Bo opuszczone budynki tundra pożera bezlitośnie. Naród rosyjski wycofuje się z Workuty. Zostanie tu tylko wojskowy kosmodrom. Więzienie też, a jakże.
Dworzec kolejowy musi być okazały - to stary carski obyczaj. W Polsce też przecież najlepiej prezentują się te zbudowane jeszcze pod zaborem rosyjskim. W Workucie dworzec jest okazały... jak na daleką północ. Okraszony pomnikiem: lokomotywą-bohaterem, która jako pierwsza dojechała aż tu. Fotografują się przy niej turyści. O to władzy chodziło.
W tle za lokomotywą dwadzieścia lat temu lśniły nowe, ośmiopiętrowe bloki. Dziś straszą dziurami po oknach. Jeszcze trzy dekady temu w Workucie mieszkało prawie ćwierć miliona ludzi, dziś - niecałe osiemdziesiąt tysięcy. U szczytu mocy produkcyjnych workuckie zagłębie węglowe składało się z czterdziestu dziewięciu kopalń. Dziś pracuje ich raptem kilka...
Taksówkarze na dworcu targują się o cenę przejazdu do hotelu - przyjezdny nie może zapłacić mniej niż dwieście rubli. Na końcu postoju czeka czarna wołga. Obok żiguli, starych volkswagenów i rumuńskich dacii wygląda jak krążownik szos.
- Dobre czasy tego miasta już minęły, ale kto wie, czy jeszcze nie wrócą - uśmiecha się Wasilij, szofer wołgi. - Drogi może nie były dużo lepsze, ale samochodów jeździło więcej. Partyjni mieli swoje, szefowie kopalń... A teraz? Teraz ludzie stąd wyjeżdżają. Kto by chciał do końca życia mieszkać za kołem polarnym?
Pomnik poświęcony 67 równoleżnikowi, za którym leży Workuta, był ostatnią poważniejszą inwestycją władz miejskich. W dniu otwarcia lśnił jak gwiazda na mauzoleum Lenina. Wystarczyły dwie zimy, aby nabrał szarego odcienia, jaki ma każdy obiekt wzniesiony w tundrze przez człowieka. Niedaleko opuszczone budynki chluby Workuty z lat 80-tych - kopalni Kapitalnaja. Sypiące się biura, rozkradzione hale ze sprzętem. Ktoś tu czasem stróżuje, więc ostały się jeszcze ramy okien i stalowe elementy ogrodzenia. Ale za kilka lat, przy kolejnej restrukturyzacji, stróże stąd znikną. I nie zostanie nic, prócz podziemnych korytarzy wykutych przez łagierników, a potem dobrowolnych zesłańców robotniczych wychwalanych przez radziecką propagandę.
czytaj więcej:
123
kategorie:
wyprawy workuta 
zostaw komentarz:komentarze internautów:
2011-12-04 20:45
(+odpowiedz) Wójek mojej mamy, Adam Mróz, był tam od 1905 roku, bo nie chciał iść w kazamty. Wrócił w 1945 r. z wojskiem. Był dziwnym człowiekiem, naznaczonym tamtym doświadczeniam. Co roku miał zagonek brukwi na wypadek ostrej zimy, bo ona zmarznieta nadaje się do jedzenia i jest pożywna. opowiadał jak przywozili zmarzniete ziemniaki, a jak ich zabrakło to kora, korzenie i skórzane paski, i mróz przejmujący. O tym, pisząc o Workucie, niewielu wspomina.
2011-09-19 13:56
(+odpowiedz) Tutaj mój Tatuś spędził w łagrze 10 lat. Zostal zwolniony w 1956r. Rył węgiel w kopalni w chodniku o wysokości 80 cm.
2011-06-23 23:05
(+odpowiedz) Ja sie tam urodzilam.Nie wiem czy kiedys bede mogla zobaczyc to miejsce
Republika Komi
Rzeka Usa wije się przez tundrę i co roku zmienia koryto....
Workuta życie codzienne
W Workucie nie ma kablówki. Jest za to dobra, rosyjska telewizja...
Polacy w łagrach Workuty
Wiedzie tu jeden tor kolejowy. Pod każdym podkładem leży jeden zesłaniec.
Tu wszystko sprowadza się do pogody. Albo ją potrafimy przeboleć, albo hodujemy nienawiść.
Gdy podróż wyzwala w człowieku homokupujensis, czas szamać suszone rybki
Podróż do Workuty
Pierwsza doba nie jest taka zła. Się pije, pije się. Puk puk, puk puk...
