Camino tinto - dzień 3

Chłopak wyrywa mnie z zadumy, gdy ślęczę nad zeszytem ze szklanką wina w garści.

- To dla ciebie, smacznego - usłyszałem i z góry, znad mojej głowy, rozpoczyna lądowanie dymiący talerz.

- Gracias, dzięki, kurde - co tu gadać, głupia sprawa. Mięsa nie jadłem od dobrych kilku dni. A tu taka wielka sztuka. Może budzić Zająca?

Po chwili zrezygnowałem z tego pomysłu. Pomiędzy wyobrażeniem mięsa i nim samym bywa czasem bardzo duża różnica. Smutne, ale to coś z bliska nie wygląda na naturalne. A w smaku... Podwędzony i przypalony papier. Coście tu ubili Hiszpańczyki i zatackowali tak przemyślnie? U nas w Polsce takich zwierząt nie ma. Do tego plastikiem walące na metr niby ziemniaczane pure!

Darowanemu koniowi oczywiście nie wypada zaglądać tu i tam, ale naprawdę zawód był straszny. Zjadłem najwyżej połowę i zacząłem kombinować, co dalej z tym darem począć. Poczęstować kogoś? Ale takie rozbabrane, to głupio. Potrzę z prośbą w oczach na chłopaka, który przygotowywał się do zjedzenia bodaj ośmiu jaj na twardo.

- Może? - kiwam znacząco.

- Nie pomogę ci - odpowiedział lekkim skrętem głowy.

Pozostało dyskretnym ruchem wywalić resztę porcji do ogromnego kosza na śmieci. Dopić wino i spadać. 

Gdy kładłem się spać Anglicy wreszcie ustalili pryncypia. Oboje legli na dolnym łóżku. Piętro pozostawili wolne. Rozpięli śpiwór i wtulili się w siebie na maksa. Należy podziwiać, bo łóżka w Albergue de Jesús y María są, zapewne nieprzypadkowo, ekstremalnie wąskie. To nie klasa luks obowiązująca w polskich akademikach.