Szlak Camino

Młody, blondasowaty Niemiec, który zastrzelił nas radykalnym smrodem swych onuc rozrzuconych koło łóżka u hospitalery w Saint Jean Pied-de-Port, strasznie się ciska na telefon ścienny uruchamiany w jakiś dziwny sposób. Wrzuca monety, czeka. Wali słuchawką, klnie. Potem chwilę rozmawia. Krzyczy. Nagle trzeźwieje - uśmiecha się do peregrinos studiujących w podziemnej salce przed kiblem francuskie planiki, a więc zgłębiających istotę Drogi, i mówi:

- Ten telefon cholerny, to nie moja wina... Scheisse!!!

Rozumiemy go świetnie, bo mimikę ma przednią.

Na fajeczkę wychodzimy przed schronisko. Skręcam dwa peciki. Rozmawiamy o jutrzejszej trasie. Same niewiadome. Pogoda się raczej poprawia - widać gwiazdy, choć po południu padało. Czas się kłaść, bo ruszamy naprawdę o świcie.

Obok mnie, łóżko w łóżko, sympatyczna Niemka. To ta, z którą rano w Saint Jean szukaliśmy pierwszych oznaczeń szlaku. Teraz miętosi swoje stopy. Czule. Wciera maść z jeleniem w koronie, która ma ponoć w sobie zestaw ziół, mentol i niezwykłą moc. Niemka mówi o tym starannie dobierając słowa, wymienia związki chemiczne, tłumaczy, zachęca do spróbowania.

Dziękuję. Nie trzeba. Ja tam jadę wazeliną.

- Gdzie jest Pielgrzym z "Lurdes"? - Zajowi, już zakitranemu w śpiwór, nagle przypomina się rodak.

- Zaginął w górach.

- Śmiertelna ofiara Camino...

- A jakże pobożna...