W drodze na Nordkapp

Zadokowane przy pomoście awionetki nie wyglądają na najnowsze modele małych samolotów. Przed startem rozsądniej jest nie pytać, w którym roku zostały wyprodukowane. Lepiej po szczęśliwym lądowaniu dowiedzieć się, że awionetki oddano do użytku w drugiej połowie lat 70-tych XX wieku...

- Ale nie ma się czym przejmować, ten samolot regularnie przechodzi wszystkie przeglądy - uśmiecha się pilot z twarzą ogorzałą od mrozu. - Poza tym jeszcze ani razu nie spadł, więc czym się przejmować?

Cesna wznosi się zaskakująco szybko. Kiedy płozy dotykają tafli jeziora, maszyna odbija się od fal. Wewnątrz kabiny pasażerowie podskakują w fotelach. W środku ciasno, pilot nieszczególnie jest rozmowy - choć po angielsku rozmawia całkiem płynnie.

Zestrzelą?

- Czy leciałem kiedyś nad Nordkapp? - zawiesza głos. - Oczywiście. Latać tutaj i nie polecieć nad Nordkapp? To tak jak być wpaść do burdelu i cycków nie pomacać. Jest tylko jeden problem. Niedaleko jest norweska baza wojskowa, jakaś ponoć ważna dla NATO i trzeba uważać, żeby nie wlecieć w ich strefę bezpieczeństwa.

- A co? Mogą zestrzelić?

- Zestrzelić nie, ale do licencji mogą się potem czepiać. Nie latam więc tam zbyt często. W zasadzie chyba ze dwa razy tylko byłem. Widziałem, obleciałem, więc starczy - kończy pilot.

Z wysokości 1500 metrów jezioro Inari robi wrażenie... Gdzie okiem nie sięgnąć - lasy, woda, wyspy. Gdzieniegdzie tylko dostrzec można dachy domów i samotne białe żagle oddalone o wiele kilometrów od jakichkolwiek śladów cywilizacji. Z trudem wypatrzeć można też kajakarzy. Pływają łupinkami bez strachu przed falami, lecz z wysokości półtora kilometra ledwo ich widać.

Lądowanie nie jest przyjemne. Samolot gwałtownie podchodzi do lądowania, można głową uderzyć o sufit w kabinie. Potem chwila kołowania, dobicie do pomostu.

I znów w drogę. Na Nordkapp.