Gdzie sikać w pociągu do Workuty?

Czy ci panowie są zadyszanymi, znerwicowanymi pracownikami systemu, którzy zamartwiają  się koniecznością realizacji kolejnych debilnych pomysłów swoich pracodawców, bojących się z kolei większych od siebie nadzorców systemu i w jeszcze gorszym znerwicowaniu uczących się podkręcać tak zwaną śrubę? O, nie. Faceci, którzy w Kotłas-Uzłowoj rozstawili stragan przy torowisku, karierę w korporacji mają w dupie.

Ich klientami mogą być jedynie pasażerowie przejeżdżających tędy pociągów. A nie jest ich wiele. W przeciągu dwóch dób jesteśmy największym składem - z Pitra, czyli Sankt Petersburga, pociąg odjeżdża do Workuty, czyli kresu tej trasy, co dwa dni. Czyli, jest dość rzadka okazja zarobić. Ale oni się nie mizdrzą, nie zabiegają. - Chcesz kupić nasze przetwory i suszone ryby, to chodź. Nie chcesz, to paszoł won.

Ta stacja rozpoczynała dłuższą sanitarną zonę, to znaczy w praktyce okres, w którym w wagonach zamyka się ubikacje, żeby nikt nie narobił na tory.

- To gdzie mam zrobić siusiu? - wydukałem szczerze przerażony. Umundurowany, chudy opiekun wagonu, taki przypatrywacz, roześmiał się  szczerze i poradził lać na haki między wagonami. Czyli w tej akordeonowatej przestrzeni. Tak, jakby to nie był już wagon, a pod nim nie były tory w sanitarnej zonie. Bo sanitarna zona, sanitarną zoną, ale są przecież odstępstwa.

- Lej śmiało - zachęcał. 

Wybrałem skok w krzaki za tymi cudnymi sprzedawcami. Odprowadzili mnie wzrokiem dość ciężkim - miał kupować, a poszedł lać. Prymit z zapadnej Europy. Nie umie się zachować.