Rzeka Wda

W przeciwieństwie do kilku moich kumpli „od kajaka", nie potrzebuję monstrualnych wirów, żarłocznych odwojów, niebotycznych slapów ani nawet wielowarstwowych zwał drewna, aby spływ kajakowy zaliczyć do udanych.

Kto wie, być może nawet takie leniwe spławianie się, bez konieczności ciągłej walki o życie, za to z nieograniczoną ilością czasu na kontemplowanie przyrody, delikatną piwotonizację organizmu, a czasem nawet jakąś głębszą refleksję, uznaję za najbardziej wartościowy rodzaj kajakarstwa?

Do moich ulubionych szlaków kontemplacyjnych zalicza się rzeka Wda. Przejrzysta woda, żółciutki piaseczek na dnie, do tego skarpy, lasy i malownicze wioseczki zagubione w ostępach Borów Tucholskich.

Chociaż latem bardziej zatłoczona niż kiedyś, przy swojej koleżance Brdzie wciąż pozostaje oazą spokoju. Zaś mój wrodzony optymizm nawet w zwiększonej popularności szlaku potrafi odnaleźć niebagatelne pozytywy.