Pychówką po Wiśle

Jose, Diego i pogłębiarka

Do Złotorii teleportować miała nas "Henia" - takie imię nadał jej Figurski. Pięciometrowa "pychówka", której kształt i konstrukcję wiślani flisacy doskonalili przynajmniej od pięciuset lat. Długa, wąska i pakowna - zabraliśmy na pokład wszystko co potrzeba do przeżycia przez dwa tygodnie. Od kanistrów z paliwem po kotwicę. W dobie silników spalinowych skrócona o kilkadziesiąt centymetrów - tak, aby do pawęży można było przymocować jednostkę napędową. Ośmiokonny silnik ma chyba same zalety. Nie hałasuje - mruczy. Przyspiesza, pozwala manewrować, nie ma zanurzonej śruby zbyt głęboko, przez co pływać można po wodzie o kilkudziesięciocentymetrowej głębokości.

W "Heni" Figurski zakochany jest. Z wzajemnością, jak sądzę.

Odcinek pomiędzy Czerwińskiem a Płockiem okazał się ornitologicznym Eldorado. Tysiące kormoranów, dzikich gęsi i kaczek. Kilka razy pokazały nam się czaple szare, a potem białe, podobno niezwykle rzadko w Polsce spotykane. Nie nasyciliśmy się widokiem ptaków rzecznych, gdy nad łodzią przeleciał orzeł. Ptaszysko olbrzymie - w naturze oglądałem go po raz pierwszy. Potem pojawił się jeszcze jeden. A potem cztery. Cała rodzina. Kilka kilometrów dalej dostrzegliśmy nad lasem drugą orlą familię.

Nie zdążyliśmy się rozpędzić, kiedy trzeba było zacząć rozglądać się za noclegiem. Warunkiem dobrego noclegu na Wiśle jest, zdaniem Meksykanów, wyłącznie dobry widok. Suche drewno, piaszczysta wyspa i miejsce na namiot znajdzie się przy okazji.

Rozbiliśmy się około pięć kilometrów przed Płockiem. Na horyzoncie, przy zakolu Wisły na poranną szychtę czekała pogłębiarka. Nie zakłócała nam widoku. Meksykanie z Płocka mają przecież do rzeki takie samo prawo, jak my. Prawdopodobnie pracujący na pogłębiarce Jose i Diego to jedyni ludzie, którzy od czasu do czasu widzą rzekę... Większość Meksykanów mieszkających nad Wisłą, nie dostrzega jej w ogóle.